Bağların eski izi
Erciş’te bağcılığın geçmişi Urartu yazıtlarına kadar uzanıyor. Kaymakamlığın aktardığı Karataşlar yazıtı, II. Sarduri döneminde bağların kurulmasından söz ediyor. Bugünkü üzümü ilginç kılan da bu: meyvenin yetiştiği coğrafyada bağ kurmanın çok eski bir karşılığı var.
Tadı ve adı
Türk Patent belgesi Erciş üzümünü yerli bir çeşit olarak tanımlıyor; koyu renkli tanelerini ve sofralık kullanımını kaydediyor. Erciş Üzümü, 20 Kasım 2020’de menşe adı olarak tescil edilmiş. Coğrafi sınırı Van’ın Erciş ilçesi.
Bağın meyvesi kadar yaprağı da değerlendiriliyor. Tescil belgesinde üzüm şırasından yararlanıldığı ve yaprakların salamura yapılarak tüketildiği belirtiliyor. Böylece bir bağ, mutfakta yalnızca bir meyve tabağına dönüşmüyor.
Alırken ne sorulur?
Tescil belgesi, ince kabuğu nedeniyle hasat sonrasında uzun süre dayanmadığını belirtiyor. Yolculukta götürmek istiyorsanız ne zaman toplandığını sorun ve salkımları ezmeyecek bir taşıma biçimi seçin.
Etiketteki Erciş Üzümü adı ile üretim yerini birlikte okumak, ürünü tanımanın somut bir yolu. Satıcıdan bağın yerini öğrenmek, yalnızca renginden üzümün kökenini çıkarmaya çalışmaktan daha anlamlı.
Bağbozumu zamanı
Erciş’te üzümü mevsiminde tanımak için sonbahar öne çıkıyor. Olgunlaşma ve toplama zamanı, bağa ve o yılın koşullarına göre değişebiliyor. Bir bağ ziyaretini planlarken üreticiyle önceden görüşmek, meyveyi yetiştiği yerde tanımak için en iyi başlangıç.